سنسه ی از دو کلمه (سن: به معنای پیش از او) و (سی به معنای: زیسته،تولد یافته) تشکیل شده است که معنای فردی که پیش از ما در مسیر بوده است را میدهد.
سنسه ی در هنرهای رزمی به فردی اطلاق میشود که جدا از تجربه مهارت به درک شهودی بیشتری نایل شده است. ملاک احترام در استادی سن تقویمی نیست، چه بسیار اساتیدی که شاگردان آنها از نظر سن تقویمی از آنها بزرگتر بوده اند.
در گذشته استاد هنر رزمی استاد راه زندگی و یک استاد معنوی نیز محسوب میشد.
یک استاد معنوی نه جهت گذران امور زندگی خود مجبور به یافتن شاگرد میشد و نه در صورت عدم تمایل افراد به آموزش های خود ادامه میداد.
بازگویی اسرار آموزش ها از یک استاد به یک شاگرد لایق منتقل میشد که سال ها تمرین و ممارست در مسیر را پیشه خود نموده است.
سنسه ی گاهی به صورت مرشدی مقدس و عاری از خطا و مغرور معرفی میشده است و گاهی به صورت فردی عادی که مانند بقیه انسانها اشتباه میکند و خوش مشرب و مهربان است.
در هر صورت یک سنسه ی نیاز به تغییر رفتار خود به درخواست دیگران را نمیبیند بلکه افرادی که میپذیرند به عنوان هنرآموز به یادگیری بپردازند موظف به تغییر رفتار خود متناسب با شیوه آموزشی هستند.
گرچه امروزه القاب بیشمار و درجات به آسانی به افراد اهدا میشود اما همچنان در هر سیستم آموزشی، افرادی که در آن مشغول فعالیت هستند (هنرآموزان یا اساتید) تعیین کننده درجه ارزش این لقب کهن و معنوی هستند.
نویسنده: علی باقری
