منظور از هنر کمانگیری تلاش ورزشکارانه نیست که کمابیش میتوان آن را با تمرین های بدنی بدست آورد، بلکه مقصود آن مهارتی است که خواستگاهش را باید در تمرینات روحی جست و غرض از آن تیرانداختن به آماجی معنوی است.
آیین بودایی دیانَه (dhyana) که در ژاپن معروف است به ذن، با رسوخ کردن در این هنر کمانگیری یا کیوودو (kyudo)، اصول فلسفی و سیر و سلوک آن را پدید آورده است.
ذن ابداً به تفکر نظری و بحثی نمیپردازد، بلکه تجربه ی بی واسطه ی چیزی است که بنیاد بی بُن هستی است و آن را از طریق عقل نمیتوان دریافت و تعبیر کرد؛ چراکه آن را با نشناختن میتوان شناخت.
در این طریقت، تیرانداز و تیراندازی یک واقعیت هستند نه دو چیز مختلف. کمانگیر دیگر آن کسی نیست که غرق زدن به قلب هدف روبه روی خویش است، او به خود آگاه نیست و این حالت ندانستگی هنگامی در او تحقق می یابد که پاک از خود تهی و رها شود و با کمال مهارت فنی اش یگانه گردد.
گردآورنده: م. دهقانی
منبع: کتاب ذن در هنر کمانگیری (اویگِن هِریگِل)
