اصطلاحی است نو و تا حدی مبهم که غالبٱ اشاره دارد به شیوه نقاشی و خوشنویسی که از نظر مضمون و سبک یا وابستگی هنرمند، وجهی از آیین و بینش ذن را نشان میدهد.
این هنر عموما دلالت میکند به سیاه قلمهای آب مرکب راهبان ذن دوره ادو که در اجرا سریع و حتی غیر حرفه ای بوده و در تم خود لحن شادمانه و دلشاد دارند.
استادان ذن در جست و جوی منظم تعالی معنوی شان، مکررا یک پیکره را نقاشی میکردند، که یک چنین توجه و تمرکز معنوی در نهایت به خودجوشی هنری خلاق منجر میشد، درست همانطور که مراقبه ی منظم آنها به روشن شدگی ناگهانی منجر میشد.
ذن گا همچنان کشیده میشود و مثل گذشته در درجه اول کار رهبانهای سالمند است.
در بهترین حالت ذن گا مصور کردن یا بیان روشن شدگی در ذن است و یک شکل هنری میباشد که میتوان آن را با اصطلاحات خاص ذن فهمید.
در ارتباط با روش طراحی ذن گا(سن گایی) هنرمند برجسته و مطرح گفته است که نقاشی این جهانی روشی دارد و نقاشی من هیچ روشی ندارد.
گردآوری: علی باقری
منبع: ذن گا (ع.پاشایی)
