کوبودو (古武道)

کوبودو (古武道) را می‌توان به عنوان古 (قدیمی) 武 (رزمی) 道 (راه) «هنرهای رزمی کلاسیک یا کهن» ترجمه کرد. این اصطلاح در نیمه اول قرن هفدهم پدیدار شد. کوبودو در آغاز دوره توکوگاوا (۱۶۰۳–۱۸۶۸) پدیدار شد، دوره ای که دوره ادو نیز نامیده می‌شود. همان زمانی که قدرت کلی توسط قبیله حاکم، توکوگاوا ایه یاسو تثبیت شد. این اصطلاح اغلب به هنرهای رزمی گفته می‌شود که قبل از اصلاحات میجی در قرن نوزدهم به وجود آمده بودند. از دوره موروماچی، شمشیرزنی، جوجوتسو، هنرهای رزمی، تیراندازی با کمان، توپخانه و غیره به عنوان مکاتب مختلف فنی و سیستماتیک شده‌است. اصطلاح Kobudō (古武道، هنرهای رزمی باستانی) در تضاد با Gendai budō “هنرهای رزمی مدرن” یا shinbudō “هنرهای رزمی جدید” است که به مدارس توسعه یافته از دوران میجی اشاره دارد.
در حالی که هنرهای رزمی مدرن برای توسعه مهارت‌های انسانی و تمرینات جسمی و ذهنی از نقطه نظر فیزیکی، تمرکز بر مسابقات مرتبط با ورزش و ساختن سیستم‌های فنی (مثلا جودو و کندو) طراحی شده‌اند، هنرهای رزمی قدیمی اساساً هدفشان برد یک مسابقه نیست. تکنیک‌های خطرناکی که از هنرهای رزمی مدرن کنار گذاشته شده‌اند شامل انواع سلاح‌های مخفی، روش‌های دارویی و تاکتیک هایی برای مقابله با خطر در شرایط مختلف نبرد. هنرهای رزمی کلاسیک با ذن و بودیسم پیوند خورده‌است.
سیستم کوبودو به ترتیب اولویت‌های زیر در نظر گرفته می‌شود: ۱) اخلاق ۲) نظم و انضباط ۳) درک زیبایی